Klein wondje, grote gevolgen

Al een dag of 10 liep ik met een schaafwond van een paar vierkante cm aan mijn rechterenkel. Het leek aardig te genezen, maar door de warmte hier in de tropen duurde het allemaal toch wat langer dan gewenst. De boottochten van en naar Lembata en de dagen die we in Lamalera verbleven waren verder geen probleem. Wel een beetje lastig zo een schaafwond, maar meer ook niet. De 11e dag zitten we op 25 km van Maumere in een bungalow van de sunset cottage en gaan we mee met een boottrip om op verschillende lokaties wat te snorkelen. Zout in de wond kan geen kwaad, dacht ik zo, daar spoelt het alleen maar schoon van. En overdag is het nog volop genieten van een paar haaien die ik onder water spot, een schildpad, een aantal kreeften, een tijgerrog en nog vele andere kleine visjes boven het koraal.

Die avond ben ik echter hondsmoe. Mijn enkel ziet er wat opgezet uit. Ik wil vroeg gaan slapen, maar doe de hele nacht zowat geen oog dicht vanwege de steken en de jeuk in mijn enkel. De volgende ochtend is zowat mijn hele voet gezwollen en heb ik hoge koorts. Ik zweet me een slag in de rondte en de koude rillingen lopen over mijn rug. Als ik te snel op sta duizelt het. Ik ga maar snel weer mijn bed in en ben de hele ochtend als een zombie. Esther regelt nog een lunch voor me, maar dan lijkt het alsof ik echt bijna tegen de vlakte ga.

Toch maar naar de dokter, besluiten we. Dat is 5 km verderop en gelukkig lukt het vrij eenvoudig om daar met een gecharterde bemo te komen. Daar wordt er wat met wat naalden en een mesje in het wondje geprut om de boel schoon te maken. Er schijnt wat zand te zitten in de wond, maar wat wil je ook, met al die stranden hier. Nog steeds als een zombie laat ik het allemaal maar gebeuren. Ze meten ook mijn bloeddruk nog. Het kan dus toch nog lager dan dat ik in de blog op 25 mei had beweerd: 90 over 50. Dat verklaart gelijk mijn duizelingen van die ochtend. Ook die van Esther wordt gemeten want ook haar maag begon zich wat om te draaien en ze was bang flauw te vallen. Gelukkig was haar bloeddruk wel in orde.

Van de dokter krijg ik nog wat antibiotica en nog wat andere pillen mee. Ik slaap nog wat die dag en pas s'avonds wordt de koorts wat minder. Daarna duurt het nog een paar dagen voordat de zwelling in mijn voet verdwenen lijkt te zijn. Inmiddels lijkt er weer een gewoon korstje op mijn enkel te zitten en hopelijk blijven onstekingen verder weg.