Bey bey Bali

De laatste 4 dagen op Bali hebben we door gebracht in Lovina, een plaats aan de Noord kust. We hebben een beetje zitten luieren bij het zwembad met een boek en een handdoek. Tussen door dwalen we wat door het centrum van Lovina op zoek naar een restaurantje of een souvenir voor thuis. In mei 2007 zijn we ook al in Lovina geweest, maar omdat we de naam van ons hotel toen niet meer wisten zijn we nu in een ander hotel gaan logeren. Op een van onze wandeltochtjes vinden we toch ons hotel van de vorige keer weer terug. Van 2 jaar geleden herinneren we ons nog dat we hier op het strand een van de beste massages hadden gehad van een masseuse die daar destijds dagelijks op het strand vertoefde. Zou ze er nog zijn, 2 jaar later? En ja hoor, na enige navraag, blijkt ze nog steeds op de zelfde plek regelmatig toeristen te masseren. Het is best leuk, om zo iemand na 2 jaar terug te vinden en weer te kunnen genieten van de zelfde stevige massage. Niet dat geaai dat ik in april in die Thaise massage salon kreeg met opmerkingen erbij als "I like tall men". Ja, ja, het zal wel, een massage, daar kwam ik voor, niet dat geaai en gepaai. Hier dus wel gewoon een stevige massage waarna je bij je zelf denkt, he ja, lekker, ik heb het idee dat allemaal weer wat losser zit.

Ook goed om te zien dat Lovina er nu veel mooier uit ziet dan 2 jaar geleden. Toen leed Lovina nog veel onder de naweeen van de Bali bombing enkele jaren daar voor. Er is destijds een terugval van toerisme geweest van, laten we zeggen 100% voor de bommen tot 5% na de bommen. Veel dus, met als gevolg dat veel mensen in de toerisme sector zonder werk kwamen te zitten. En dat was terug te zien in het straatbeeld. Gelukkig trekt het nu dus weer aardig aan, en je ziet gelijk dat een plaats als Lovina ook weer opleeft. Het verschil met ruim 2 jaar geleden is duidelijk te zien.

Dinsdag ochtend komen we Jimmy tegen. Een Balinees op een brommer. Hij spreekt zo veel mogelijk toeristen aan omdat hij op zoek is naar toeschouwers voor het optreden van de school waar hij leraar is en waar ook zijn eigen kinderen op school zitten. Hij belooft ons om ons om 10 voor 7 op te halen bij ons hotel. Hij is die avond precies op tijd en even na 7 zitten we bij het schooltje. De voorstelling is leuk. Het is een avond vol met traditionele dansen met af en toe een modern tintje, zoals wanneer een van de kleine mannetjes een beweging van Michael Jackson na doet, dat wil zeggen even een minuutje in je kruis graaien met rare wilde heup bewegingen. Tussendoor zien we nog wat demonstraties van vechtsport. Je ziet dat al die traditionele dansen er bij al die kleintjes al vanaf heel jong met de paplepel ingegoten wordt.

Woensdag ochtend vroeg om 6 uur gaan we nog mee met een boottocht op zoek naar dolfijnen. Dit is de tijd dat er veel dolfijnen gezien worden, zeggen ze. En toen we gisteren vroegen of ze veel dolfijnen gezien hadden, wat het antwoord natuurlijk ja. Maar helaas, we varen bijna 2 uur zonder maar een dolfijn te zien. Het is er niet het juiste weer voor, horen we dan. Van andere mensen horen we, als we s'avonds nog een biertje drinken, dat ze ook niets gezien hadden en dat ze overdag na de boottocht weer elders geinformeerd hadden voor nog een dolfijnentocht de volgende ochtend. En weer kregen ze te horen dat er die ochtend veel dolfijnen gezien waren. Verkoop praatjes dus. Maar wel begrijpelijk, als ze vertellen dat ze al dagen geen dolfijn gezien hebben, gaat er niemand mee.

s'avonds voordat we een hapje gaan eten lopen we Markus tegen het lijf. Een Balinees, net als Jimmy. Hij is helemaal op en top netjes gekleed voor een ceremonie. Zijn eigen trouwceremonie, krijgen we te horen. Zijn broer heeft het allemaal geregeld. We worden uitgenodigd en, na een vlug hapje en even omkleden zitten we een half uur later met een sarong aan en met nog 3 andere Nederlanders bij hem in de auto. Hij rijdt een dikke 10 minuten naar het Westen en slaat linksaf. Na een kleine kilometer keert hij weer om. Terug naar de hoofdweg, weer bijna 10 minuten terug richting ons hotel en dan een andere afslag. Hij doet het voorkomen alsof hij zenuwachtig is en dat hij verkeerd gereden was. Een beetje verdacht, denken we op dat moment, maar het zal wel. Bij die 2e afslag na een paar honderd meter gaat hij in ene de weg vragen. Kom op zeg, je weet de weg naar je eigen trouw ceremonie toch wel? Hij stapt weer in, de ceremonie is op een uur rijden, maar hij heeft de auto maar tot 10 uur gehuurd, dus dat redden we niet. Zijn broer heeft gelogen, zegt hij. Zijn broer had gezegd dat het dichterbij zou zijn. Maar we kunnen nog naar een andere tempel dichtbij, daar is ook een ceremonie. Doe dat dan maar. Daar aangekomen is alles donker, geen ceremonie. Nou Markus, hoe zit het nou precies? De ceremonie is al afgelopen, zegt hij. Ja, aan me hoela, er is volgens mij gewoon geen ceremonie geweest. Hij brengt ons terug naar het hotel en staat daar wat zielig te doen, want hij heeft wel de auto gehuurd. En dat kostte hem 150.000 roepia. Of we 50-50 die kosten met hem willen delen. Niet dus. Volgens mij was die hele ceremonie allemaal maar lariekoek om toeristen mee in de auto te krijgen die dan vervolgens de zogenaamde huur van de auto mogen betalen. Verhaal de kosten maar bij je broer. Als we niets betalen, rijdt hij boos weg. Wij hebben wel weer wat te vertellen op de blog, maar liever hadden we gewoon de beloofde ceremonie gezien. Bij navraag in het hotel blijkt het inderdaad om een onbetrouwbaar persoon te gaan. Gelukkig hebben we niets betaald.

In de vorige blog had ik me nog wat beklaagd over de regen in Ubud. Gelukkig was het de dagen na die blog weer droog. Voordat we vanuit Ubud naar Lovina gingen hebben we dus ook nog een beetje van het weer in Ubud kunnen genieten. In Ubud heb ik nog een kapper bezocht, zijn we beiden nog onder handen genomen voor een Balinese massage en hebben we nog een dans voorstelling gezien. Verder struinen we wat rond over de markt en langs de winkeltjes.

Wat me overigens opviel is dat de shuttlebus van Ubud naar Lovina een stuk duurder is dan in de omgekeerde richting. Blijkbaar is Ubud toch duidelijk meer een plaats voor de duurdere toeriste, de zogenaamde jetset, en dus liggen de prijzen voor vervoer er ook een stuk hoger.

Inmiddels zitten we in KL (Kuala Lumpur). Om half 3 s'nachts zijn we aangekomen bij ons hotel. Nog een kleine week en we zijn weer thuis. Hier in KL doen we nog wat inkopen en bezoeken we nog de Taman Negara of Crab Island. Welke van de 2 beslissen we in de loop van de komende dagen nog wel. We hebben hier tot de 14e en dan vliegen we naar BKK om 1 nachtje te slapen en om daarna de volgende ochtend vanaf het vliegveld naar Dusseldorf te vliegen. Een beetje tweeslachtig gevoel: aan de ene kant fijn om toch ook weer thuis te komen en familie en vrienden weer eens te ontmoeten. En tom poes.... zou ze boos zijn dat we zo lang weg geweest zijn? of juist blij dat we weer terug zijn? of interesseert het haar geen ene donder? En aan de andere kant, jammer, het is alweer voorbij, 6 maanden van huis op een wereldreis door ZO-Azie, veel gezien en meegemaakt, en tegelijkertijd nog zo veel meer te zien en mee te maken. We kunnen hier nog veel langer rondreizen.....