Weer thuis

We zijn al weer een dag of 2 thuis. Een beetje een jetlag hebben we nu wel. 15 oktober zijn we in Bangkok om half 8 Bangkok tijd opgestaan en bijna 24 uur later, even voor half 2 s'nachts Nederlandse tijd, kropen we in ons bedje in Oegstgeest.

Inmiddels komen langzaam de spulletjes van zolder weer naar beneden en zijn we in de tuin bezig om het onkruid dat hoog staat er uit te trekken en heb ik al weer uren aan de telefoon gezeten met diverse bekenden om een beetje bij te kletsen. Het was erg prettig thuis komen met een aantal welkom thuis kaartjes en een paar bossen bloemen. Onze dank daar voor.

Tijdens de reis ben ik dusdanig afgevallen, dat zowat al mijn broeken te wijd geworden zijn. Dat komt omdat ik normaliter nogal wat afsnack op kantoor met marsen, roze koeken en dergelijke en dat heb ik op reis dus niet gedaan. De maaltijden bestonden regelmatig uit alleen wat rijst en groenten en af een toe een klein stukje kip. In ieder geval wat minder vet dan de gemiddelde maaltijd thuis. Tegelijkertijd beweeg ik op reis heel wat meer dan op kantoor en de tropische weersomstandigheden zorgen er ook nog eens voor dat ik regelmatig aardig wat zweet.

Nou, mocht er nog wat te melden zijn mbt onze reis, dan komt dat ook nog op deze blog, maar vermoedelijk is dit voorlopig de laatste keer dat ik blog over de reis. We raden iedereen aan het zelf ook een keer te doen.

Shoppen in KL

Nog maar 1 dag te gaan. Dan vliegen we naar Bangkok. Daar komen we s'avonds aan en hebben we gelijk de volgende ochtend onze laatste vlucht naar Dusseldorf. In Bangkok gaan we dus niet echt iets beleven, behalve dan dat we een hotel induiken en de volgende ochtend weer terug naar het vliegveld gaan.

De afgelopen dagen hebben we aardig wat afgewinkeld. Kuala Lumpur is de stad die zich hiervoor bij uitstek leent. Mocht een van jullie een partner hebben met een gat in zijn/haar hand, dan kun je beter weg blijven uit Kuala Lumpur. In het centrum staat het vol met shopping malls. De een nog groter dan de ander. De een vol met fototoestellen, computers en andere electronica, de volgende alleen maar kleding en weer een volgende bevat de grootste indoor achtbaan van de wereld met een heel pretpark erom heen. Shoppen, shoppen en nog eens shoppen dus. Bij ons is de "schade" beperkt gebleven tot 2 truien, 6 t-shirts en een fotocamera. Van de oude fotocamera deed het lcd-schermpje het niet meer en dat is lastig foto's nemen. Er zat namelijk ook geen kijkgaatje in. Dus je richt het toestel maar wat en klikt in de hoop dat het een mooie foto is geworden. Het resultaat zie je pas als je het SD-kaartje in de computer uitleest. Het lukt dus wel, maar er zijn dan veel foto's bij die te hoog, te laag of te ver of juist niet ver genoeg ingezoomd zijn.

We hebben niet alleen maar geshopt. We zijn ook naar de bioskoop geweest, naar de petronas towers en naar een dans voorstelling. Tevens zijn we ook nog een dag naar crab island (pulau Ketam) geweest. Daar hebben we het eiland een beetje rond gefietst. De tip hadden we gekregen van Terence en Annet. Daarvoor nog bedankt. Het is goed op eigen houtje te doen en een leuke tocht er heen met trein en jetty boot. We hebben een hoop krab gezien en uiteraard heb ik er ook een gegeten. Helaas is de krabstand op het eiland drastisch verminderd door dat een groot deel van het mangrove bos er omheen verdwenen is.

We zijn overigens maandag ochtend helemaal voor niets vroeg op gestaan. We wilden vroeg in de rij staan om tickets voor de petronas towers (ook wel twin towers) te bemachtigen, maar kwamen er daar helaas achter dat de petronas towers op maandag niet geopend zijn voor bezoekers. Dus toen hebben we direct besloten om dan maar naar crab island te gaan en dinsdag ochtend zijn we weer naar de petronas towers gegaan, en dit keer met succes.

Vanmiddag hebben we lekker Japans gegeten in een van de shopping malls. Esther riep eergisteren al dat ze dat wel leuk zou vinden. Daarna zijn we naar een dans voorstelling gegaan in Matic, vlakbij de twin towers. Leuke voorstelling. De dansen die we hier in Kuala Lumpur zien kwamen op ons toch een stuk vrolijker over dan die in Indonesie.

Al met al, we vermaken ons nog steeds tot op de laatste dag van onze zuid-oost azie reis. Morgen avond vliegen we pas, dus morgen nog even shoppen en dan.....

is het voorbij.....

Bey bey Bali

De laatste 4 dagen op Bali hebben we door gebracht in Lovina, een plaats aan de Noord kust. We hebben een beetje zitten luieren bij het zwembad met een boek en een handdoek. Tussen door dwalen we wat door het centrum van Lovina op zoek naar een restaurantje of een souvenir voor thuis. In mei 2007 zijn we ook al in Lovina geweest, maar omdat we de naam van ons hotel toen niet meer wisten zijn we nu in een ander hotel gaan logeren. Op een van onze wandeltochtjes vinden we toch ons hotel van de vorige keer weer terug. Van 2 jaar geleden herinneren we ons nog dat we hier op het strand een van de beste massages hadden gehad van een masseuse die daar destijds dagelijks op het strand vertoefde. Zou ze er nog zijn, 2 jaar later? En ja hoor, na enige navraag, blijkt ze nog steeds op de zelfde plek regelmatig toeristen te masseren. Het is best leuk, om zo iemand na 2 jaar terug te vinden en weer te kunnen genieten van de zelfde stevige massage. Niet dat geaai dat ik in april in die Thaise massage salon kreeg met opmerkingen erbij als "I like tall men". Ja, ja, het zal wel, een massage, daar kwam ik voor, niet dat geaai en gepaai. Hier dus wel gewoon een stevige massage waarna je bij je zelf denkt, he ja, lekker, ik heb het idee dat allemaal weer wat losser zit.

Ook goed om te zien dat Lovina er nu veel mooier uit ziet dan 2 jaar geleden. Toen leed Lovina nog veel onder de naweeen van de Bali bombing enkele jaren daar voor. Er is destijds een terugval van toerisme geweest van, laten we zeggen 100% voor de bommen tot 5% na de bommen. Veel dus, met als gevolg dat veel mensen in de toerisme sector zonder werk kwamen te zitten. En dat was terug te zien in het straatbeeld. Gelukkig trekt het nu dus weer aardig aan, en je ziet gelijk dat een plaats als Lovina ook weer opleeft. Het verschil met ruim 2 jaar geleden is duidelijk te zien.

Dinsdag ochtend komen we Jimmy tegen. Een Balinees op een brommer. Hij spreekt zo veel mogelijk toeristen aan omdat hij op zoek is naar toeschouwers voor het optreden van de school waar hij leraar is en waar ook zijn eigen kinderen op school zitten. Hij belooft ons om ons om 10 voor 7 op te halen bij ons hotel. Hij is die avond precies op tijd en even na 7 zitten we bij het schooltje. De voorstelling is leuk. Het is een avond vol met traditionele dansen met af en toe een modern tintje, zoals wanneer een van de kleine mannetjes een beweging van Michael Jackson na doet, dat wil zeggen even een minuutje in je kruis graaien met rare wilde heup bewegingen. Tussendoor zien we nog wat demonstraties van vechtsport. Je ziet dat al die traditionele dansen er bij al die kleintjes al vanaf heel jong met de paplepel ingegoten wordt.

Woensdag ochtend vroeg om 6 uur gaan we nog mee met een boottocht op zoek naar dolfijnen. Dit is de tijd dat er veel dolfijnen gezien worden, zeggen ze. En toen we gisteren vroegen of ze veel dolfijnen gezien hadden, wat het antwoord natuurlijk ja. Maar helaas, we varen bijna 2 uur zonder maar een dolfijn te zien. Het is er niet het juiste weer voor, horen we dan. Van andere mensen horen we, als we s'avonds nog een biertje drinken, dat ze ook niets gezien hadden en dat ze overdag na de boottocht weer elders geinformeerd hadden voor nog een dolfijnentocht de volgende ochtend. En weer kregen ze te horen dat er die ochtend veel dolfijnen gezien waren. Verkoop praatjes dus. Maar wel begrijpelijk, als ze vertellen dat ze al dagen geen dolfijn gezien hebben, gaat er niemand mee.

s'avonds voordat we een hapje gaan eten lopen we Markus tegen het lijf. Een Balinees, net als Jimmy. Hij is helemaal op en top netjes gekleed voor een ceremonie. Zijn eigen trouwceremonie, krijgen we te horen. Zijn broer heeft het allemaal geregeld. We worden uitgenodigd en, na een vlug hapje en even omkleden zitten we een half uur later met een sarong aan en met nog 3 andere Nederlanders bij hem in de auto. Hij rijdt een dikke 10 minuten naar het Westen en slaat linksaf. Na een kleine kilometer keert hij weer om. Terug naar de hoofdweg, weer bijna 10 minuten terug richting ons hotel en dan een andere afslag. Hij doet het voorkomen alsof hij zenuwachtig is en dat hij verkeerd gereden was. Een beetje verdacht, denken we op dat moment, maar het zal wel. Bij die 2e afslag na een paar honderd meter gaat hij in ene de weg vragen. Kom op zeg, je weet de weg naar je eigen trouw ceremonie toch wel? Hij stapt weer in, de ceremonie is op een uur rijden, maar hij heeft de auto maar tot 10 uur gehuurd, dus dat redden we niet. Zijn broer heeft gelogen, zegt hij. Zijn broer had gezegd dat het dichterbij zou zijn. Maar we kunnen nog naar een andere tempel dichtbij, daar is ook een ceremonie. Doe dat dan maar. Daar aangekomen is alles donker, geen ceremonie. Nou Markus, hoe zit het nou precies? De ceremonie is al afgelopen, zegt hij. Ja, aan me hoela, er is volgens mij gewoon geen ceremonie geweest. Hij brengt ons terug naar het hotel en staat daar wat zielig te doen, want hij heeft wel de auto gehuurd. En dat kostte hem 150.000 roepia. Of we 50-50 die kosten met hem willen delen. Niet dus. Volgens mij was die hele ceremonie allemaal maar lariekoek om toeristen mee in de auto te krijgen die dan vervolgens de zogenaamde huur van de auto mogen betalen. Verhaal de kosten maar bij je broer. Als we niets betalen, rijdt hij boos weg. Wij hebben wel weer wat te vertellen op de blog, maar liever hadden we gewoon de beloofde ceremonie gezien. Bij navraag in het hotel blijkt het inderdaad om een onbetrouwbaar persoon te gaan. Gelukkig hebben we niets betaald.

In de vorige blog had ik me nog wat beklaagd over de regen in Ubud. Gelukkig was het de dagen na die blog weer droog. Voordat we vanuit Ubud naar Lovina gingen hebben we dus ook nog een beetje van het weer in Ubud kunnen genieten. In Ubud heb ik nog een kapper bezocht, zijn we beiden nog onder handen genomen voor een Balinese massage en hebben we nog een dans voorstelling gezien. Verder struinen we wat rond over de markt en langs de winkeltjes.

Wat me overigens opviel is dat de shuttlebus van Ubud naar Lovina een stuk duurder is dan in de omgekeerde richting. Blijkbaar is Ubud toch duidelijk meer een plaats voor de duurdere toeriste, de zogenaamde jetset, en dus liggen de prijzen voor vervoer er ook een stuk hoger.

Inmiddels zitten we in KL (Kuala Lumpur). Om half 3 s'nachts zijn we aangekomen bij ons hotel. Nog een kleine week en we zijn weer thuis. Hier in KL doen we nog wat inkopen en bezoeken we nog de Taman Negara of Crab Island. Welke van de 2 beslissen we in de loop van de komende dagen nog wel. We hebben hier tot de 14e en dan vliegen we naar BKK om 1 nachtje te slapen en om daarna de volgende ochtend vanaf het vliegveld naar Dusseldorf te vliegen. Een beetje tweeslachtig gevoel: aan de ene kant fijn om toch ook weer thuis te komen en familie en vrienden weer eens te ontmoeten. En tom poes.... zou ze boos zijn dat we zo lang weg geweest zijn? of juist blij dat we weer terug zijn? of interesseert het haar geen ene donder? En aan de andere kant, jammer, het is alweer voorbij, 6 maanden van huis op een wereldreis door ZO-Azie, veel gezien en meegemaakt, en tegelijkertijd nog zo veel meer te zien en mee te maken. We kunnen hier nog veel langer rondreizen.....

Regen, regen en nog eens regen

Volgens de boekjes gaan we in oktober langzaam aan weer een beetje richting het regenseizoen hier in Bali. Nou, noem dat maar langzaam aan. Alsof ze de klok erop gelijk hebben gezet. Tot en met 30 september zien we al weken geen spat regen. De paden in Maumere zijn kurkdroog. Op 1 oktober vliegen we naar Bali en prompt begint het te regenen. En het blijft maar regenen. Nu al een dikke 30 uur met af en toe 5 minuten dat het wat droger lijkt.

Maar het heeft ook positieve kanten. Kan ik eindelijk weer eens even goed de tijd nemen om de blog bij te werken. Al weken had ik hier niet naar omgekeken, dus nu heb ik gelijk maar 3 berichtjes op een rij geplaatst. Het verhaal van Lamalera is al van 2 weken geleden. En dat ik ziek op bed lag is nu een dag of 5 geleden.

We zijn nu in Ubud, een dorpje met veel kunstzinnige uitingen en cultuur ergens in het midden van Bali. Het toeristische hart van Bali, zo ongeveer. Samen met Kuta dan, maar dat is veel meer een soort van Costa del Bali met zee, strand en uitgaansgelegenheden.

Onze homestay heeft een zwembad. Maar we hebben er met dit weer nog geen minuut aan gedacht om even lekker te zwemmen. Wel lopen we wat rond met een paraplu. Om de paar minuten zie je weer een ander mannetje dat ons vraagt of we transport nodig hebben. Zie ik er soms uit alsof ik niet kan lopen? Ik ben de wicked witch in het verhaal van de Wizard of Oz niet, dus van die regen smelt ik ook niet. Zodoende shoppen we een beetje naar wat souvenirs en eten we eens wat bij een restaurantje.

Nog maar 2 weken en dan zijn we weer thuis. Tot de 9e oktober zijn we nog op Bali en per de 9e vliegen we naar Kuala Lumpur. Daar zijn we dan nog een aantal dagen om dan per 14 oktober naar Bangkok te vliegen. De 15e vliegen we door naar Dusseldorf en s'avonds hebben we een treinticket naar Leiden, alwaar we even na middernacht aan zullen komen.

Wie weet plaats ik van de week nog wat meer foto's. Misschien ook wel niet....

Klein wondje, grote gevolgen

Al een dag of 10 liep ik met een schaafwond van een paar vierkante cm aan mijn rechterenkel. Het leek aardig te genezen, maar door de warmte hier in de tropen duurde het allemaal toch wat langer dan gewenst. De boottochten van en naar Lembata en de dagen die we in Lamalera verbleven waren verder geen probleem. Wel een beetje lastig zo een schaafwond, maar meer ook niet. De 11e dag zitten we op 25 km van Maumere in een bungalow van de sunset cottage en gaan we mee met een boottrip om op verschillende lokaties wat te snorkelen. Zout in de wond kan geen kwaad, dacht ik zo, daar spoelt het alleen maar schoon van. En overdag is het nog volop genieten van een paar haaien die ik onder water spot, een schildpad, een aantal kreeften, een tijgerrog en nog vele andere kleine visjes boven het koraal.

Die avond ben ik echter hondsmoe. Mijn enkel ziet er wat opgezet uit. Ik wil vroeg gaan slapen, maar doe de hele nacht zowat geen oog dicht vanwege de steken en de jeuk in mijn enkel. De volgende ochtend is zowat mijn hele voet gezwollen en heb ik hoge koorts. Ik zweet me een slag in de rondte en de koude rillingen lopen over mijn rug. Als ik te snel op sta duizelt het. Ik ga maar snel weer mijn bed in en ben de hele ochtend als een zombie. Esther regelt nog een lunch voor me, maar dan lijkt het alsof ik echt bijna tegen de vlakte ga.

Toch maar naar de dokter, besluiten we. Dat is 5 km verderop en gelukkig lukt het vrij eenvoudig om daar met een gecharterde bemo te komen. Daar wordt er wat met wat naalden en een mesje in het wondje geprut om de boel schoon te maken. Er schijnt wat zand te zitten in de wond, maar wat wil je ook, met al die stranden hier. Nog steeds als een zombie laat ik het allemaal maar gebeuren. Ze meten ook mijn bloeddruk nog. Het kan dus toch nog lager dan dat ik in de blog op 25 mei had beweerd: 90 over 50. Dat verklaart gelijk mijn duizelingen van die ochtend. Ook die van Esther wordt gemeten want ook haar maag begon zich wat om te draaien en ze was bang flauw te vallen. Gelukkig was haar bloeddruk wel in orde.

Van de dokter krijg ik nog wat antibiotica en nog wat andere pillen mee. Ik slaap nog wat die dag en pas s'avonds wordt de koorts wat minder. Daarna duurt het nog een paar dagen voordat de zwelling in mijn voet verdwenen lijkt te zijn. Inmiddels lijkt er weer een gewoon korstje op mijn enkel te zitten en hopelijk blijven onstekingen verder weg.

Lamalera, beam me up

De walvisjacht, het is er helaas niet van gekomen. Althans, het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Aan de ene kant klinkt het heel erg avontuurlijk om met een aantal kleine bootjes en wat speren de zee op te gaan om, op een traditionele manier, een walvis te vangen. Aan de andere kant, zijn het zulke mooie beesten en zou het gewoon zonde zijn dat er weer eentje het loodje moet leggen omdat er een stel mensen zijn die zo nodig een walvis moeten vangen.

Maar niet dus. We zijn via Larantuka met de boot naar het eiland Lembata gevaren en hebben eerst nog een dag in Lewoleba rondgelopen. Dan met de 4WD naar Lamalera, een dorpje aan de zuidkust van Lembata. De rit er naar toe gaat over weggetjes die alle kanten op slingeren dwars door de jungle. In Lamalera checken we in bij de homestay van Guru Ben. De enige andere toerist die ook in Lamalera zit, heeft ook een kamer bij Guru Ben. Verder zijn er in het dorpje nog een fotograaf van National Geographic, een filmcrew van de BBC en nog een filmcrew van TV France. Allemaal willen ze getuige zijn van de vangst van een walvis. En allemaal worden ze net als wij, wat de walvissen betreft, enigszins teleurgesteld. Dit jaar zijn er pas 3 walvissen gevangen en allemaal op dezelfde dag in juli. Sindsdien hebben ze geen walvis meer gezien.






Voor het overige is Lamalera verder echter niet teleurstellend. De sfeer is relaxt, het weer net even te warm, maar er is volop te zien. We zien een heleboel walvisbotten nog bij het strand. We zien merlins van ruim 3 meter die binnen worden gebracht, dolfijnen, manta's van 2m breed en veel tonijn. Allemaal voor de consumptie door het dorpje of voor de handel met de omliggende dorpjes.

Als ik dan zo een manta op het strand zie liggen, gaat gelijk ook een beetje de fantasie met me aan de haal. Het doet me denken aan battlestar galactica, die serie van eind jaren 70 van de vorige eeuw. De kleinere ruimteschepen hebben ongeveer een zelfde vorm als de manta die je op het strand ziet liggen. Ik zie voor me hoe zo een manta lasers af vuurt op de andere vissen, 2 tegelijk vanuit ieder oog 1. En als hij ze dan geraakt heeft komt de beamstraal om de geraakte vis binnen te halen.