Bananenpannekoeken, kattestreken en bierspenen

Wat was het toch even lekker eten bij Lake Toba. Met name de bananenpannekoek die we 3 ochtenden op rij hebben besteld bij de bookshop/restaurant om de hoek was voortreffelijk. We dachten weer een gewone lekkere pannekoek met banaan te krijgen, zoals je die veel aantreft in ZO-Azie, maar deze overtrof alle anderen. In de dubbelgevouwen pannekoek zat niet alleen banaan, maar ook volop kokos en cacao. En bovenop de pannekoek was de chocolade hagelslag en honing de finishing touch. De eigenaar, pappie, zoals we hem konden noemen, wist ook voortreffelijke Ikan Pangang, dat is vis van de Barbeque, te maken. Omdat anderen hun bestelde vis niet kwamen ophalen kregen we nog wat extra vis van de BBQ. In de eerste 3 maanden van onze reis was ik maar liefst 6 kilo afgevallen door dat we veel wandelen in de bergen en de jungle en waarbij we, dankzij de temperaturen, zweten als een otter. Daarbij eet ik een stuk gezonder en snoep ik een stuk minder dan in Nederland. Maar bij Lake Toba ben ik volgens mij weer aangekomen.

Bij Lake toba hebben we 1 dag met een motorfietsje heel Samosir eiland rondgetufd samen met Brenda die we ook al in Beristagi hadden ontmoet. Dat is dik 130 km en dan voel je je billen wel aan het einde van de rit. Esther heeft samen met Brenda nog een middagje kook cursus gedaan en verder hebben we gewoon lekker geluierd met een boek erbij.

Vanaf Lake Toba zijn we met de bus naar Bukittingi gereisd. Een hele zit van 16 uur lang. Je vertrekt voordat het donker wordt en je komt aan als de zon alweer hoog aan de hemel staat. De eerste nacht in Bukittingi slapen we in een erg eenvoudige kamer. De tweede nacht slapen we toch maar ietsje luxer. Op 1 van de dagen huren we weer een motorfiets, want dat is volgens ons toch de makkelijkste manier om de omgeving te verkennen. We hebben 2 Raflesia bloemen gezien die net een paar dagen in bloei waren. Daar voor moesten we een klein eindje de jungle in en bij de ingang van de jungle was er een gids die met ons mee ging om de bloemen aan te wijzen. De Raflesia bloemen zijn de grootste bloemen ter wereld. Sommige bloemen kunnen een doorsnede van 1 meter hebben. De bloemen die wij zagen schat ik op een cm of tachtig.

Als we naar Lake Maninjau willen vragen hoe we dit het beste kunnen doen. We hadden al gelezen dat een public bus ons in anderhalf uur daar naar toe kan rijden. Volgens het hotel duurt het dan echter 3 uur. We kunnen beter van zijn bustickets gebruik maken want dan zijn we er veel sneller. Dat kost dan wel 3 x zo veel. Hoe laat gaat die bus dan? Tsja, die van 11 uur is al vol dus dan kun je met die van 12 uur mee. Eh, niet dus, we lopen zelf wel naar de bus station en daar vertrekt de bus na 3 kwartier wachten en brengt ons gewoon in anderhalf uur naar Lake Maninjau.

Bij Lake Maninjau slapen we de eerste nacht in een vieze kamer. We hebben het idee dat s'nachts de mieren over ons heen lopen en de avond voordat we gaan slapen zie ik nog een bijennest in de douchecel. Die is dus echt al in geen tijden meer goed schoon gemaakt, want anders zou er nooit een bijennest kunnen zitten en algen op de muren. Reden genoeg om de volgende dag snel te verkassen naar een hotelletje dat wel schoon is. Ook bij Lake Maninjau huren we weer een motorfiets om het meer rond te rijden. De dag erop gaan we eventjes wandelen. Dat werd dus weer een wandeling van 6 uur. Onderweg spotten we nog de rode Thomas Leaf monkey. De zwarte hadden we al in Bukit Lawang gezien. Nu de witte nog, als die bestaat tenminste.

De volgende dag is weer rustig aan met een boek op schoot. Na de lunch gaan we toch weer even wandelen. We hadden de avond ervoor gehoord waar we de vliegende honden konden vinden en die wilden we nu opzoeken. Een kilometer of 4 van ons hotel vandaan hebben we ze gevonden. Bomen vol met van die hele grote vleermuizen. En een hoop lawaai. Met al dat geloop werken we wel goed aan de bierspenen..., spierbenen???, beenspieren!!! Onderweg zien we nog wat apen bij een huis. Als we ze bekijken zien we een schuldige blik. Die zijn duidelijk bezig om apekwaad, euh.. kattestreken??? neeee, apenstreken uit te halen.

Morgen verkassen we weer. We nemen in eerst de bus terug naar Bukittingi om daarvandaan gelijk de bus door naar de Harau Valley te nemen. Dat is een valley met diverse watervallen, jungle met zingende gibbons en we hebben een kamer gereserveerd bij de Echo Homestay. In de volgende blog lezen jullie dan wel hoe deze is bevallen.