Sappa twee en Halong Bay

Sappaaa! Alsof Emile Ratelband hier zijn kreet heeft verzonnen, maar het toch net even anders wilde noemen. Na de vorige keer bloggen zijn we nog 2 dagen in Sappa gebleven. Deze dagen hebben we gelukkig een stuk meer zon. Alleen de eerste van de 2 dagen regende het einde van de ochtend nog even flink en dat was net toen we naar de silver waterfall en even verder naar de Tram Ton pass aan het rijden waren. Tijdens de regen werd het ook merkbaar kouder en het zicht was slecht. Dus kwamen we rond de middag nat en verkleumd terug in Sappa. Na een warme douche, droge kleren en de lunch gingen we s'middags weer op pad. Gelukkig ging die middag de zon schijnen. Via diverse kleine weggetjes kwamen we bij dorpjes van de rode Dzao. En dan vragen we de weg terug naar Sappa. 2 man staan bij elkaar terwijl we ze vragend aankijken naar links en naar rechts wijzend : Sappa? Om het antwoord moesten we hartelijk lachen, "Aah, Sappaaaa!" roepen ze beiden, de 1 wijst naar links en de ander naar rechts. Tsja, daar werden we dus niet veel wijzer van. Bij de dorpjes hing ook nog eens dikke mist, dus we konden ook niet zien hoe het dal of de bergtoppen liepen. Dan maar dezelfde weg terug als we gekomen zijn.

De tweede dag op de motorfiets was weer volop genieten van de uitzichten. Alleen de billen genoten er niet zo van. Van David Martin, een Amerikaanse fotograaf die al een hele tijd in Sappa en omgeving zit, hadden we gehoord welke zijweggetjes we het beste konden proberen voor hele mooie uitzichten. Dus die weggetjes gingen we dan maar proberen. Alleen waren dat geen geasfalteerde weggetjes, maar rotsachtige paadjes die af en toe ook nog door een beekje gingen en zelfs over een bamboebruggetje zonder leuningen vlak langs een afgrond. Rustig aan dus en regelmatig in de eerste versnelling en af en toe bij steppen omdat het net even te stijl was.

Aan het einde van het 2e paadje dat we probeerden kwamen we weer boven in de bergen en liep het paadje dood. Opeens horen we een hoop geroep. Als we kijken zien we even verderop een paar hoofdjes uit een veldje met Marihuana plantjes. Ze waren net aan het oogsten. Niet voor de drugs, maar voor de steeltjes van de plantjes, want daar maken ze hun kleding van.

De volgende dag reizen we overdag terug naar Hanoi. In Hanoi blijkt weer dat je zo scherp als een scheermes moet zijn. Als we met de trein in het station aankomen staat de eerste taxi chauffeur al zowat in de trein met je te onderhandelen. Gelukkig weten we wat de prijs moet zijn want we hebben de rit ook al van ons hotel naar het station gedaan. De eerste keer vraagt de chauffeur 10 dollar. Dat is zo ongeveer 180.000 Vietnamese Dong. We willen dus gewoon geen zaken met hem doen want de prijs behoort slechts 25.000 Dong te bedragen. Als we hem dat vertellen en dat we al een keer daar geweest zijn, zakt hij met zijn prijs direct naar de 80.000 Dong. Dat is nog steeds veel te veel dus lopen we door. Deze chauffeur haakt af en gaat op zoek naar andere Westerse slachtoffers. Dan komen we buiten het station en vragen de eerste de beste taxi chauffeur zijn prijs naar ons hotel. 50.000 Dong. Nog te veel en we zeggen dat we maximaal 25.000 willen betalen. Hij wuift ons weg. Dan maar een andere taxi chauffeur. 40m van het station vandaan vragen we de volgende chauffeur. Die begint met 40.000. Weer zeggen we 25.000 en weer worden we weggewuifd. Dan nog maar 40m verder bij weer de volgende chauffeur. Die chauffeur zegt dat hij met zijn meter wil rijden, maar dat willen wij niet, want we willen weten waar we aan toe zijn want we hebben genoeg verhalen gehoord van taxis die een of meerdere extra rondjes rijden en bieden 25.000 Dong voor de taxirit. Na even aarzelen gaat deze chauffeur akkoord en zijn we netjes bij ons hotel gebracht door de beste man.

De volgende dag begint onze tocht voor 3 dagen naar Halong Bay. We hadden een tocht geboekt die iets luxueuzer zou moeten zijn dan gewoon standaard. Helaas bleek al gauw dat dat voor de tour operator via welke de reis werd georganiseerd geen fluit uit te maken. Sterker nog, we vonden vooral de eerste dag dramatisch slecht. Op het programma stond dat we om 8:00 zouden worden opgehaald, echter de bus kwam pas vlak voor 9:00. Vervolgens reed de bus nog 3 kwartier langs andere hotels om nog andere tourgasten op te halen. Dus we begonnen al veel te laat. Anderhalf uur later dan 11:30, zoals in het programma stond, zaten we dus eindelijk op de boot. Bepaald geen luxe boot en de inbegrepen lunch viel ook erg tegen. Volgens het programma zouden we de eerste nacht op de boot slapen en de tweede nacht in een hotel op Cat Ba eiland. Al gauw bleek dat de touroperator deze nachten, om een voor ons onduidelijke reden, had omgedraaid. Eerst hotel dus en dan een nacht op de boot. Nu maakt dat op zich niet zo veel uit als dan de rest maar in orde is, maar op Cat Ba eiland begonnen we ons pas echt belazerd te voelen: ze hadden ons in een verkeerde groep ingedeeld bij een standaard hotelletje in plaats van het wat luxere hotel dat wij bij de boeking te horen hadden gekregen. En dat was niet alles: dat standaard hotelletje was weer overboekt, dus werden we naar een nog eenvoudiger hotelletje gebracht en ook die was weer overboekt. We moesten dus met 4 man op een kamer slapen en dat weigerden we dus. We wilden gewoon in dat luxe hotel wat we te horen hadden gekregen bij het boeken van de tocht. De hele groep was inmiddels al aan het sputteren en de gids verschool zich alleen maar achter het feit dat hij zogenaamd ook alleen maar deed wat hij van zijn baas door kreeg en dus niets voor ons kon doen. Daar waren wij het niet mee eens, immers voor ons vertegenwoordigt hij de operator welke de reis verzorgt, dus hij heeft maar wat te regelen. Dan worden Esther en ik samen apart meegenomen naar nog weer een ander hotelletje aan de overkant van de straat. We lopen de kamer binnen die ze voor ons op het oog hebben en de stank was verschrikkelijk. Ook deze kamer willen we absoluut niet hebben. De gids begint wat boos tegen ons te doen. Hij zegt dat het komt omdat ook alle Vietnamezen nu vakantie hebben en dat daarom alles vol zit en daarom de andere hotels overboekt zijn. Niets mee te maken, zeg ik hem, dat hadden ze van te voren kunnen bedenken. Tussendoor belt de gids, op verzoek van Esther, nog met ons hotel in Hanoi van waaruit wij de reis ondernemen. Daarna wordt Esther ook nog eens voor leugenaar uitgemaakt, want wij hebben volgens hem helemaal niet iets luxer dan standaard geboekt. Verder blijft hij maar roepen dat alles vol is en dat er geen andere kamer te vinden is. Harder zoeken, zeg ik hem, weet je wat ik help wel even met zoeken. Helaas blijkt inderdaad dat de gewenste hotels allemaal vol zijn, maar toch slagen ik en Esther er in een simpel hotelletje te vinden met een basic 2 persoons kamer. Het enige luxe eraan, ten opzichte van die andere kamers, is dat het er niet stinkt en dat we gewoon met zijn 2en op 1 kamer kunnen. We vertellen de gids van de gevonden kamer en dat hij die maar moet betalen. Aanvankelijk weigert hij dat, maar dan gaat hij toch kijken bij het hotel om te onderhandelen over de prijs van de kamer. Uiteindelijk heeft hij wel de kamer betaald.

De volgende dag verloopt in ieder geval de ochtend wel naar wens. Eind van de middag begint echter weer het gelazer met vertragingen. Na een paar vrije uurtjes komt de hele groep netjes op de afgesproken tijd bij het hotelletje om weer naar de boot gebracht te worden. Met uiteindelijk bijna 2 uur vertraging komen we pas weer bij de boot. Dan opeens wijst de gids Esther en mij aan: "You!!, that boot!!". Esther en ik moeten op een andere boot dan de rest van de groep. Gelukkig pakt dat dit keer goed uit. Blijkbaar begrepen ze eindelijk dat we inderdaad iets luxer hadden geboekt en deze andere boot was een stuk luxer. Het avondeten op deze boot was een stuk beter en de sfeer veel relaxter en een andere, aardige gids. We hebben een prima nacht op deze andere boot.

De laatste dag Halong Bay worden we vroeg gewekt door de gids. Het programma wordt ingekort want er is een tropische storm op komst. Als we buiten kijken zien we inderdaad dat het weer al heel wat minder is. In plaats van om 8:00 na het ontbijt gaan we al om 6:00 voor het ontbijt in de ochtend kayakken. Op de boot zitten ook een aantal mensen die helaas te horen krijgen dat hun tweede nacht niet door zal gaan vanwege de tropische storm. We zien in de loop van de ochtend dat zowat de hele baai wordt leeg gehaald en terug gekomen in Halong City, vanwaar de boot van het vaste land vaart, is er in Halong City in ene een groot te kort aan bussen. Gelukkig weet onze gids toch redelijk vlot een bus te regelen. Bij die bus staan echter andere compleet gestresste mensen die al vanaf 7:00 proberen een bus te regelen terug naar Hanoi, omdat ze te horen hebben gekregen dat hun tochtje Halong Bay niet door gaat vanwege de storm.

De bustocht terug gaat voor ons verder tot vlak voor het einde voorspoedig. Maar wanneer we in Hanoi aankomen blijkt toch weer hoe sommige gidsen uit Vietnam het totaal niet snappen hoe ze hun afspraken behoren na te komen. In plaats van dat iedereen bij zijn hotel wordt afgezet, zoals iedereen bij de boeking te horen had gekregen, stopt de bus plots aan de rand van de toeristen wijk en roept de gids dat iedereen de bus uit moet en dit het einde van de tour is. Op dat moment komt de regen met bakken uit de hemel, dus er is niemand die dat ziet zitten en iedereen in de bus vind dat de tour organistatie maar moet regelen dat iedereen netjes bij zijn hotel moet worden afgezet. De hele bus weigert uit te stappen. Daar Esther en ik achterin zitten en er ook stoeltjes op het pad zitten kunnen we weinig anders dan afwachten. De gids wordt steeds kwader, en de buschauffeur zit rustig te wachten. Als de gids na veel getier dan in ene roept dat iedereen kan barsten en dat hij naar huis gaat, wordt in ene de buschauffeur wakker. Die buschauffeur sprint naar buiten naar die gids toe en begint daar met een tirade in het Vietnamees dat de gids hem daar niet alleen met al die passagiers kan achter laten. De hele bus staat te applaudiseren naar de buschauffeur en zowaar wordt er in de bus volop gelachen om deze situatie. Dan biedt de gids aan om taxis ons verder te laten brengen. Na veel discussie, omdat veel passagiers het niet vertrouwen, gaat iedereen dan toch de bus uit. Gelukkig doet de gids wat hij beloofd, al zijn er ook passagiers bij die het geduld niet hebben om op de taxi te wachten. Uiteindelijk zit de gids samen met Esther en mij in de taxi en dan komt er nog een zeer dreigende uitspraak van hem waar we als toerist totaal niet op zitten te wachten: "You have to be carefully, here in Hanoi. Today, I am good guide, but if I was not so good today, I would have hit you". Ja, worst, het is goed met je, denk ik bij mezelf en ik zeg hem vriendelijk toe dat we blij zijn dat hij ons toch bij het hotel heeft afgezet.

Gelukkig hadden we de eerste 2 dagen vanaf de boot wel goed uitzicht op de baai en hebben we, ondanks de manier waarop we behandeld werden nog wel een beetje kunnen genieten van de vele krijtrotsen die uit het water oprijzen en van de zonsondergang.

Het verhaal had ik al verleden week op mijn laptopje, maar ik ben pas nu weer online. Vietnam is nu al weer meer dan een week terug.