The mighty Mekong, Tail of the crocodile en trompetteren verboden

Een week offline, dat is ongewoon voor iemand als ik. Maar echt gemist heb ik het niet. Nu dan toch maar weer de mail controleren en een verhaaltje maken voor op onze log.In de afgelopen week zijn we eerst met de slowboat van Houayxai in 2 dagen naar Luang Prabang gevaren. De boottocht gaat over de Mekong die dan weer heel breed is met rustig water, om een paar kilometer verderop te veranderen in een smal stuk met kolkend water en witte koppen. Dan zie je weer rijstvelden en runderen die badderen in de Mekong om verderop met de boot langs stijle rotswanden te varen die hoog boven de rivier uitsteken. De vele rotsen die we in het water zien maken ons dankbaar dat de kapitein goed weet waar hij wel en niet kan varen. Tevens zien we veel vissers die in het water staan om met hun net of harpoen hun maaltje te vergaren. De eerste dag varen we van Houaxai naar Pakbeng. Daar hebben we met Jon en Abra uit Nieuw Zeeland een hapje gegeten in een restaurantje aan de Mekong en gelijk wat foto's en filmpjes uitgewisseld van de Gibbon Experience bij welke we hen hadden ontmoet.

De 2e dag op de boot was een stuk warmer, zeg maar gewoon benauwd. Na 2 dagen op de boot hebben we het wel gehad met de boot. Je zit ten slotte alleen maar met een kussentje op een houten bankje dat bijna uit elkaar valt en veel beenruimte heb je niet.

In Luang Prabang arriveren we om ongeveer 17:00. We vinden een Guesthouse langs de Mekong (guesthouse Saisamone) en na een verfrissende douche lopen we een rondje over the night market en drinken we nog een biertje bij een barretje aan, alweer, de Mekong. We hebben een leuk gesprek met een fotograaf uit Londen die ook reportages maakt voor de National Geographic. Zijn naam heb ik helaas niet onthouden...

De volgende dag (7 mei) is het erg heet. We gaan dus fietsen. Al om 5:30 zijn we wakker en we gaan er gelijk maar uit om het ochtend leven van Luang Prabang mee te maken. Wat een bedrijvigheid zo in de vroegte. Op de morning market verkopen ze wel hele vreemde waren. Varanen, met de pootjes op de rug gebonden, dode eekhoorns, levende kikkers, vogels. Ik vraag me af of het allemaal om op te eten is. Na de markt beklimmen we Mount Phousi om te genieten van het uitzicht over de stad. Pas daarna ontbijten we. En echte ontdekkingsreizigers als we zijn, we gingen op zoek naar de graftombe van Henri Mouhot, de ontdekker van Angkor Wat in Cambodja. Zijn graf was in 1990 herontdekt en nu is er een graftombe. Helaas, niet gevonden. Het was ook veel te warm om echt lekker door te zoeken. Op de terug weg zijn we maar even gestopt bij een schooltje. We werden hartelijk ontvangen en de kindertjes gingen allemaal gelijk staan voor de groepsfoto. Deze dag zijn we verder nog volop op zoek geweest naar een bank waar je gewoon met een "maestro" bank kaart kan pinnen. Maar vermoedelijk hebben ze die niet in Laos. Dan maar geld opnemen met de credit card (mastercard). Dan moeten we er alleen voor zorgen dat we genoeg van de ene naar de andere rekening overboeken. Zodoende waren we toch weer even multi miljonair.

8 mei, alweer een hete en benauwde dag. Weer vroeg op en dit keer om de monniken hun ochtendronde te zien maken. Ze lopen rustig achter elkaar aan om van de mensen langs de kant een beetje sticky rice te ontvangen. De monniken die meer dan genoeg rijst hebben geven het deels weer weg aan de bedelende kindertjes die ook langs de kant staan. Daarna hebben we maar weer eens een brommertje gehuurd en zijn we naar de Kuang Si watervallen gereden. Op de parkeerplaats stond al een ander brommertje en ik, in de veronderstelling dat deze er al even stond, was even niet attent op de hete uitlaat van die andere brommer. Dat is dus een mooie goed verbrande driehoek geworden op mijn kuit. Wel zijn we lekker gaan zwemmen bij de watervallen. We vonden ze erg mooi en dat terwijl we aan het einde van het droge seizoen zijn. We zijn helemaal naar boven geklommen om over de rand van de waterval naar beneden te kijken. Terug in Luang Prabang kwam de dame van het Guesthouse met de "tail of the crocodile". Volgens mij is dit gewoon een Aloe Vera plant. De punt van het blad lijkt op een krokodil staart. Als je het blad open maakt heb je een soort creme die je op brandwonden kan smeren. Zo gezegd zo gedaan. De brandwond koelt er wel lekker vanaf en de blaar die erop zat verdween als sneeuw voor de zon. Vanuit Luang Prabang zijn we daarna toch nog even (we hebben nu immers toch dat brommertje gehuurd) wezen kijken of we toch nog die graftombe kunnen vinden. En dit keer slagen we wel.

9 mei. We verkassen naar Vang Vieng. Wat een geslinger met die bus. Wel hebben we weer prachtige uitzichten want de toch gaat dwars door het gebergte. Af en toe een klein dorpje en af en toe door de wolken. Geen airco, dus de bus had alle ramen open. In Vang Vieng waren we lang op zoek naar een guesthouse dat ons een beetje aan stond. Al die hele primitieve bamboe hutjes vonden we maar niets (zag er gewoon vies uit). En de dure hotels wilden we ook niet. Uiteindelijk vonden we een leuke kamer in een nieuwbouw guesthouse. Omdat het guesthouse nog niet af was was de kamer erg goedkoop. s'middags bezochten we het rocket festival. Allemaal laotianen die raketten afschieten om de regentijd in te luiden. Weer anderen verkleed als vrouwen om de goden boos te maken. Ze hebben die regen immers nodig om rijst te kunnen planten. De raketten die ze afschoten zouden overigens in Nederland direct verboden worden. Het zijn vaak zelf geproduceerde super vuurpijlen (sommige wel 5 meter lang) die via een stellage worden afgeschoten en zowat het geluid van een straaljager produceren als ze de lucht in gaan. We zijn vroeg gaan slapen nadat we een toertje voor de volgende dag hadden geboekt.

Die volgende dag dus een toertje met 2 mexicanen (hopelijk hebben ze geen griep ;-) ), een duitser en nog 2 andere hollanders. De toer bestond uit eerst een eindje rijden, daarna op een tractor binnenband een grot in waar stromend water in stond, vervolgens een lunch en daarna een bezoekje aan de elephant cave. De hele middag daarna zitten we verder in een kayak. Deels ging de kayak tour over de route van het tuben. Dat tuben is dat je gewoon in een tractorband die hele rivier af gaat (go with the flow) met een biertje in je hand en helemaal beschonken aan komt met allemaal barretjes waar je weer kunt bijtanken of via een of andere spectaculaire schommel of glijbaan de rivier in kunt duiken. Leuk als je een jaar of 20 bent, maar ja, we zijn nu eenmaal al een beetje ouder. Dus, gewoon kayakken.

Onze 3e dag bij Vang Vieng hebben we (alweer) een brommertje gehuurd. We reden naar de grootste grot in de buurt (Tham Phou Kahm). De weg was bepaald geen luxe. Een zandpad met allemaal stenen en rotsen en plassen water. Op zich wel fun, behalve toen we op de terug weg toch een keer onderuit gingen met die brommer. Op een slipperig stuk verloor ik eventjes de controle en dus daar lagen we dan. Gelukkig gingen we pas in de 2e versnelling met een heel rustig tempo, want nog sneller had echt gevaarlijk geweest. Op wat schrammen en een vieze broek na hebben we er niets aan over gehouden. s'middags zijn we nog naar het stuwmeer ruim 20km te zuiden van Vang Vieng gereden. Dat stuwmeer was niet zo slim aangelegd. Achteraf bedachten ze namelijk dat ze een heel bos met teakhout onder water hadden laten lopen, en dat teakhout is nogal prijzig. Inmiddels zijn ze bezig om alsnog dat teakhout uit het water te halen.

Dan ben ik eindelijk bij vandaag. Vandaag hebben we de bus genomen naar de hoofdstad van Laos: Vientiane. Onderweg naar de bus kwamen we nog het volgende verkeersbord tegen: trompetteren verboden. Humor, denk ik dan. Dus een foto. De buschauffeur dacht, volgens mij, dat hij Michael Schumacher was. Af en toe had ik het idee dat de bus bijna op 2 wielen de bocht door ging. We kwamen erg veel vrachtauto's tegen met dikke stammen teakhout die op de meest idiote manieren werden ingehaald door mr Schumacher. Na aankomst in vientiane zijn we ingecheckt in het Syri 1 Guesthouse. We zijn gelijk even de stad in gegaan en omdat er weer een regenbui kwam hebben we een hapje gegeten. Tijdens dat hapje las in een of andere engelstalig laotiaans dagblad de vacatures en moest wel lachen om de extra vereisten die ze stellen bij een van de it-vacatures: vrouwen, minimale hoogte 1.55m, mannen, minimale hoogte 1.65m. Zouden ze denken dat de lengte van je lichaam iets toevoegt aan je computer vaardigheden? Dan ben ik toch wel redelijk in het voordeel vergeleken met al die aziaten.

Iederen weer de groeten en tot de volgende keer.