Waar waren we ook al weer gebleven? Oh ja, we waren in Vientiane. Inmiddels zijn we erg gewend aan het vroeg wakker worden, dus dan ook maar lekker op pad. We waren toch in de hoofdstad, dus daar zal altijd wel wat te beleven zijn. Nou, in het centrum mooi niet, geen restaurantje open om 1/2 8 Na veel zoeken toch nog wat gevonden, en ook dan kom je mensen tegen die je al eerder hebt ontmoet. Altijd leuk.
We hebben weer eens fietsen gehuurd voor een dag, dit keer had Rene een mountainbike, die paste iets beter bij zijn lengte. IK weer gewoon een city bike, want meer was er niet. Eerst maar eens naar de markt. Hier is echt alles te koop: kleding goed en zilver, mobieltjes, witgoed in folie, noem maar op. Daarna door naar de Arc de Triomf, oftewel Patuxai en naar Wat That Luang. Deze was wel groot,maar verder viel het een beetje tegen. Dan maar via een ommetje door naar de volgende tempel, Wat Sok Paluang. Hier hebben we genoten van een heerlijke massage en stoomsauna met een lekker kopje herbal thee. Het was vandaag namelijk niet zo heel erg warm met af en toe een beetje regen. s'Avonds hebben we onze eerste westerse maaltijd genomen, we konden de pizza niet voorbij laten gaan.De volgende dag waren we natuurlijk weer vroeg wakker, dus nu maar naar de markt om een ontbijtje bij elkaar te smokkelen. Verder was het een beetje een rustdagje, want ik voelde me niet zo fit. We hebben wat inkopen gedaan en s'middags wat gelezen en geluierd. Staan ineens Jon en Abra voor onze neus die we met de Gibben Experience hebben ontmoet. Eind van de middag zaten we met een Fransman te praten die in Cambodja woont. Hij wist te vertellen dat het niet mogelijk was om een visa on arrival aan de grens van Cambodja te krijgen waar wij de grens over willen gaan. Er maar van uit gaande dat hij hier zo zeker van was hebben we onze plannen maar een dag opgeschoven en willen dit hier dan maar gaan regelen voor de zekerheid.
Inderdaad 15 mei naar de Ambassade van Cambodja met die gedachte daarna toch nog de bus naar het zuiden te pakken, wil het niet dat de ambassade de hele week gesloten was. Maar de eigenaar van ons guesthouse kon het wel voor ons regelen en dit zou om 5 uur klaar zijn, anders hadden we het hele weekend nog hier moeten blijven.
Dus nog een dagje in de stad. We hebben de bus genomen naar het Budha park (Wat Xieng Khuan), hier ca. 25 km vandaan. Natuurlijk weer met de local bus. Er gaan echt halve marktkramen mee de bus in en als je denkt dat er echt niemand meer bij kan en je staat al klem, dan kunnen er best nog 3 mensen bij. De bus miste net een koe die plotseling over stak, maar de vrachtwagen op de anderer weghelft miste helaas niet. Kabeng. Onze bus reed vrolijk verder. Het Budha Park is een heel raar park van een of andere kunstenaar die het boedhisme en hindoeisme wilde combineren. Bij terugkomst n Vientiane s'middags nog even cultureel gedaan in het Nationaal Museum. Hier word je dan even echt met de neus op de feiten gedrukt hoe zwaar Laos het heeft gehad met alle oorlogen de afgelopen eeuw tot in de jaren 80 aan toe en snap je dat het land inderdaad in wederopbouw is.De volgende dag dan eindelijk weer verder naar het zuiden, Thakhek. De bus vertrok stipt op tijd, maar 5 minuten later stopte hij alweer en binnen een mum van tijd stond de bus vol met allerlei handelaren die van alles aan je willen verkopen. Ja, zo duurt zo'n ritje wel even. In de bus voelde Rene zich al niet helemaal lekker. En in het guesthouse aangekomen was hij echt goed ziek geworden. Waarschijnlijk iets verkeerd gegeten, maar we hadden toevallig allebei hetzelfde gegeten en ik had nergens last van.Ik ben dus maar allen de stad gaan verkennen, maar veel was hier niet te beleven. De bedoeling was om hier een rondtoer op de brommer te doen van 3 dagen, maar ik zag de bui al hangen, dit zou nu even niet gaan lukken omdat Rene meer tijd op het toilet door bracht dan elders. Tijdens de 3 daagse rondtoer zouden we een grot bezoeken waarin een rivier stroomt en je met een boot ingaat om ca. 2 uur rond te varen.
De volgende dag zouden 2 zwitserse meiden hier naartoe gaan met een grote tuktuk en zij zouden daar dan blijven om door te reizen naar Vietnam. De tuktuk zou dan weer terug gaan. Ik kon dus met ze mee als ik wilde. Zo gezegt zo gedaan. Ik mee, en Rene een beetje uitzieken. Er zou nog een Laotiaanse studente meegaan die daar nog nooit was geweest, en vervolgens ging haar halve familie mee. Ook ging er nog een engelsman mee.
De rit ernaar toe was erg lang, maar wel gezellig. Zo'n 200 km in 5 uur. Maar het was zeer de moeite waard. We waren hier de enige westerse toeristen, dat maakt het nog specialer. Deze grot ThamLotKong Was pas sinds 2002 open. Als je hier rondvaart heb je soms het idee dat je gewoon op zee bent in een hele donkere nacht. Onderweg veel mooie stalagtieten en mieten gezien. Daarna weer 5 uur rijden naar Thakhek. Daar aangekomen zat Rene weer lekker te eten, met Nienke die we al diverse malen zijn tegengekomen. Weer redelijk opgeknapt dus.
18 mei weer een stukje zuidelijker met de bus. Dit maal zijn we met z'n 4en gaan reizen. Een schot en de engelsman die mee naar de grot was geweest. In Pakse zijn we dan ook gezamelijk een slaapplek gaan zoeken en daarna gegeten.
Vandaag, mijn verjaardag, hebben we maar weer eens een brommer gehuurd voor 2 dagen. Onze grote rugzakken hebben we opgeslagen, die hebben we niet nodig voor 1 nachtje.
De rit ging naar Tad Lo, een waterval. Eerst hebben we nog een traditioneel dorpje met waterval bezocht: Pauxuam Cliff. Bij Tad Lo wilde we in een resort gaan slapen, maar bij afdingen ging de prijs uiteindeijk niet omlaag maar omhoog. Laat dan maar zitten. We hebben een ander mooi plekje gevonden aan het water. Hier hebben we een onderweg gekochte verse ananas op zitten peuzelen. S'middags nog een stukje door de jungle geklommen om de volgende waterval te bezoeken samen met Stefan uit Oostenrijk die we ook al vaker tegen waren gekomen.Ons gezellige guesthouse bleek achteraf toch niet helemaal naar onze zin, want ondanks dat we aardig aan harde bedden waren gewend, was dit wel het toppunt. Geen ook dicht gedaan dus.
We zaten dus al weer vroeg op de brommer. Maar goed ook want het was nu droog en we hadden een slechte zand/steen weg voor de boeg, welke met regen erg moeilijk begaanbaar zou zijn. En jawel, het ging pas regenen toen we deze weg van 20 km net achter de rug hadden. Goed getimed dus. In Pakxaing hebben we dan ook echt moeten schuilen voor een stortbui, dus maar een hapje gegeten.
Later hebben we nog een thee fabriekje bezocht, maar er werd op dat moment niet echt gewerkt, ze zouden pas smiddags beginnen. Wel hebben we een rondleiding gehad. Wij dus maar weer verder om nog 2 watervallen te bezoeken. Hier hebben we Terence en Anet ontmoet, waar we nu al een paar dagen mee optrekken.
Op de weg terug naar Pakse zijn we nog bij een paar monniken (De oudste heette Pa Phou Sisay) terecht gekomen. Hier kregen we wat te drinken aangeboden en hebben we bijna 1 uur zitten kletsen en telefoonnummers uitgewisseld. Wij vonden het een hele bijzondere ervaring. Hier links ook nog een foto van zomaar een groepje kinderen onderweg:
Weer een dag verder: Samen met Terence en Anet zouden we richting Champasak gaan. Terence heeft een mooie deal kunnen sluiten met een tuktuk driver die ons rechtstreeks wilde brengen tot aan de boot naar Champasak. Daar aangekomen hebben we bij een guesthouse fietsen geregeld om naar Wat Phu Champasak te gaan.
Een heel gedoe voordat we fietsen hadden waar we een beetje veilig mee onderweg konden (inclusief lucht in de banden). Helaas was mijn lucht na 10 minuten al weer op. Rene is dus terug gefietst om de fiets om te ruilen voor een waarvan het zadel behoorlijk wiebelde. Je kunt natuurlijk ook niet alles hebben. Bij de wat hebben we een poosje rondgelopen en mango's gegeten die rijp uit de boom vielen.Vanmorgen zouden we aanvankelijk weer met zijn tweetjes op pad gaan, maar uiteindelijk gingen we toch weer met z'n 4en. Met een lokale gemeenschappelijke taxi zijn we naar eiland DOn Khong gereden.
Erg gezellig tussen de locals, we hebben van alles aan eten mogen proeven van ze. Ik zat op de zakken rijst die ook mee moesten. Vervolgens met bus en al op de boot naar het eiland. Daar aangekomen hebben we eerst een hapje gegeten en daarna ben ik met Anet op pad gegaan om een goed guesthouse te vinden. De mannen bleven bij het bier in de buurt. s'Avonds genoten we nog van de sunset die we vanaf ons guesthouse balkon waar konden nemen.
Don Khong is super relaxed, dus hier zijn we nog even voordat we naar Cambodja afzakken.
Groetjes.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten