Auw, mijn benen

We hebben net 2 dagen rustig aan gedaan. We lopen alsof we 2 bejaarden zijn. De 2 dagen ervoor hebben we een trekking gedaan naar Rim Senaru bij Gunung Rinjanu. De eerste dag was zowat alleen maar bergop lopen gedurende een uur of 7. De tweede dag alleen maar naar beneden voor bijna 5 uur. Het gevolg is dat we nu al 2 dagen spierpijn in onze benen hebben. En dat ondanks alle trekkings die we al gedaan hadden. De trekking vonden we zelf heel bijzonder omdat we voor het eerst roodgloeiende lava hebben gezien en bosbranden op de achtergrond. De vulkaan was namelijk eind april en begin mei nog uitgebarsten. En nu was deze nog steeds actief. We mochten dan ook niet helemaal naar de top maar hebben desondanks mooie foto's van de gloeiende lava kunnen maken.

Direct na de trekking zijn we naar Gili Trawanang vertrokken, een eilandje vlakbij Lombok met goudgele stranden. Een mooie plek om even bij te komen.

Hieronder een selectie van wat foto's die we in de afgelopen tijd hebben gemaakt. Te beginnen met 2 foto's nog uit Kuala Lumpur, daarna 1 in Sengigi, een stuk of 5 van de trekking en eentje total loss ergens op het eiland.

Berapa Harganya?

Berapa Harganya... Hoeveel kost het? Een van de zovele zinnetjes die ik inmiddels in Bahasa Indonesia ken. En ik versta het antwoord 9 van de 10 keer ook nog. Vanaf Kuala Lumpur zijn we de 14e naar Den Pasar gevlogen. We waren bang dat dankzij het hoogseizoen en het late tijdstip dat we aankwamen het moeilijk zou zijn een kamer te vinden. Maar het viel mee. Gewoon een kamer van ongeveer 10 Euro op Poppies Lane 2 in Kuta. En de taxi daar hebben we ook niet al te veel voor betaald. De eerste taxi chauffeur probeerde om 150.000 Rp (seratuslimapuluhribu) te krijgen, de tweede 80.000 (delapanpuluhribu) en uiteindelijk hebben we gewoon 20.000 (duapuluhribu, en dat inmiddels allemaal zonder boekje) betaald. Ze proberen het gewoon iedere keer weer bij de nieuwe toeristen. Even 100m verder lopen is vaak voldoende om een gewone prijs te krijgen.

Na 1 nachtje Kuta hebben we het wel gezien. Veel te druk en te lawaaiig. Dus we gaan naar Padangbai, de haven in het zuidoosten van Bali. Daar huren we weer een dagje een brommer en de dag daarna gaan we met de ferry naar Lombok. Die ferry was gisteren, en vandaag zitten we even bij een Wifi hotspot in Sengitti. Even vlug nog de e-mail checken, nu.nl lezen, kort verhaaltje op de blog en door naar het strand.

Morgen gaan we de vulkaan op. Helaas mogen we niet helemaal naar de top, want de vulkaan is vrij recent nog actief geweest. We gaan een 2-daagse trekking doen met 1 nachtje in een tent. Daarna gaan we naar de Gilli eilanden. Eens kijken of dat ons een beetje bevalt.

Gat in mijn broek

Vijf hechtingen, het resultaat van een ongelukje op een steile helling in de buurt van Pantai Bungus waarbij de concentratie 2 tellen verslapte. Pantai Bungus is een klein badplaatsje op een km of 20 van Padang op Sumatra. De remmen deden het niet zo goed en het was een steil weggetje naar beneden met een hoop steentjes. De brommer slipte weg en daar gleden we een paar meter. Mijn rechteronderarm was lelijk beschadigd met een snee van ongeveer anderhalve cm diep waarbij je het witte vlees goed kon zien. Gelukkig bloedde het niet heel erg. Verder zat er nog een gat in mijn knie, maar bleef het bij schaafwonden.

Al gauw stond er een man of 8 om ons heen. Ik had mijn arm al gezien en direct geprobeerd of ik nog alles kon bewegen. Dat kon, dus even verder kijken. Toen zag ik een gat in mijn broek bij de knie. Esther zag ook mijn arm en begon te roepen "Je arm, je arm, je arm". En ik reageer nuchter... "Ja, en er zit ook een gat in mijn broek". Net of dat dan belangrijk is op zo'n moment. Ik had een grote ongebruikte zakdoek in mijn broekzak en die bonden we om mijn arm om de snee enigszins bij elkaar te houden. Ik stond op en kon bij een van de mannen achterop mee naar de dokterspost. Dat lukte niet in een keer, want toen ik op stond werd ik in ene toch wat zwart voor de ogen. Dus toch maar weer even zitten. Ook de tweede poging lukte nog niet, dus nog wat langer zitten. Daarna ging het verder prima. Bij de dokterspost werd mijn arm goed schoon gemaakt, kreeg ik een spuitje met verdoving en vervolgens vijf hechtingen. Ook mijn knie werd nog schoon gemaakt, maar daar waren geen hechtingen nodig. Ik kreeg verder nog wat antibiotica mee en wat anti-allergie pilletjes. Toen ik weer naar buiten kwam stonden de 8 man die we bij het ongeluk stonden allemaal nog nieuwsgierig te wachten. Inmiddels zijn we 8 dagen verder en al sinds afgelopen maandag in Kuala Lumpur. Gisteren zijn de hechtingen alweer verwijderd en het lijkt allemaal voorspoedig te genezen. Het zal vast wel een litteken worden, maar dat zien we dan wel weer.

Esther, die achterop zat, had overigens alleen een heel klein schaafwondje aan haar hand. Ze was tijdens de val boven op mij gevallen waardoor ik al het geschuif op de stenen voor 2 kon opvangen. De verzorging kost op Sumatra overigens bijna niets. De hechtingen en antibiotica samen nog geen 5 Euro. 3 dagen later nog een keer verband vervangen deden ze voor niets omdat we s'ochtends bij de dokterspost waren. Het gat in mijn broek is voor omgerekend 21 cent gemaakt door een kleermaker.

De dagen na het ongelukje hebben we het een stuk rustiger aan gedaan. Inmiddels hebben we hier in Kuala Lumpur alweer een 60 dagen visa geregeld voor Indonesie en vliegen we morgen weer naar Bali. Gisteren en vandaag zijn we weer met Terence en Annet opgetrokken. Zij waren noodgedwongen wat langer in KL omdat Terence een nieuw paspoort nodig had. Eerder hadden we al een week in Laos met ze opgetrokken. Dinsdag avond hebben we bij Brenda gegeten. Zij woont en werkt in KL en haar hadden we bij Beristagi en Lake Toba ontmoet.

Bananenpannekoeken, kattestreken en bierspenen

Wat was het toch even lekker eten bij Lake Toba. Met name de bananenpannekoek die we 3 ochtenden op rij hebben besteld bij de bookshop/restaurant om de hoek was voortreffelijk. We dachten weer een gewone lekkere pannekoek met banaan te krijgen, zoals je die veel aantreft in ZO-Azie, maar deze overtrof alle anderen. In de dubbelgevouwen pannekoek zat niet alleen banaan, maar ook volop kokos en cacao. En bovenop de pannekoek was de chocolade hagelslag en honing de finishing touch. De eigenaar, pappie, zoals we hem konden noemen, wist ook voortreffelijke Ikan Pangang, dat is vis van de Barbeque, te maken. Omdat anderen hun bestelde vis niet kwamen ophalen kregen we nog wat extra vis van de BBQ. In de eerste 3 maanden van onze reis was ik maar liefst 6 kilo afgevallen door dat we veel wandelen in de bergen en de jungle en waarbij we, dankzij de temperaturen, zweten als een otter. Daarbij eet ik een stuk gezonder en snoep ik een stuk minder dan in Nederland. Maar bij Lake Toba ben ik volgens mij weer aangekomen.

Bij Lake toba hebben we 1 dag met een motorfietsje heel Samosir eiland rondgetufd samen met Brenda die we ook al in Beristagi hadden ontmoet. Dat is dik 130 km en dan voel je je billen wel aan het einde van de rit. Esther heeft samen met Brenda nog een middagje kook cursus gedaan en verder hebben we gewoon lekker geluierd met een boek erbij.

Vanaf Lake Toba zijn we met de bus naar Bukittingi gereisd. Een hele zit van 16 uur lang. Je vertrekt voordat het donker wordt en je komt aan als de zon alweer hoog aan de hemel staat. De eerste nacht in Bukittingi slapen we in een erg eenvoudige kamer. De tweede nacht slapen we toch maar ietsje luxer. Op 1 van de dagen huren we weer een motorfiets, want dat is volgens ons toch de makkelijkste manier om de omgeving te verkennen. We hebben 2 Raflesia bloemen gezien die net een paar dagen in bloei waren. Daar voor moesten we een klein eindje de jungle in en bij de ingang van de jungle was er een gids die met ons mee ging om de bloemen aan te wijzen. De Raflesia bloemen zijn de grootste bloemen ter wereld. Sommige bloemen kunnen een doorsnede van 1 meter hebben. De bloemen die wij zagen schat ik op een cm of tachtig.

Als we naar Lake Maninjau willen vragen hoe we dit het beste kunnen doen. We hadden al gelezen dat een public bus ons in anderhalf uur daar naar toe kan rijden. Volgens het hotel duurt het dan echter 3 uur. We kunnen beter van zijn bustickets gebruik maken want dan zijn we er veel sneller. Dat kost dan wel 3 x zo veel. Hoe laat gaat die bus dan? Tsja, die van 11 uur is al vol dus dan kun je met die van 12 uur mee. Eh, niet dus, we lopen zelf wel naar de bus station en daar vertrekt de bus na 3 kwartier wachten en brengt ons gewoon in anderhalf uur naar Lake Maninjau.

Bij Lake Maninjau slapen we de eerste nacht in een vieze kamer. We hebben het idee dat s'nachts de mieren over ons heen lopen en de avond voordat we gaan slapen zie ik nog een bijennest in de douchecel. Die is dus echt al in geen tijden meer goed schoon gemaakt, want anders zou er nooit een bijennest kunnen zitten en algen op de muren. Reden genoeg om de volgende dag snel te verkassen naar een hotelletje dat wel schoon is. Ook bij Lake Maninjau huren we weer een motorfiets om het meer rond te rijden. De dag erop gaan we eventjes wandelen. Dat werd dus weer een wandeling van 6 uur. Onderweg spotten we nog de rode Thomas Leaf monkey. De zwarte hadden we al in Bukit Lawang gezien. Nu de witte nog, als die bestaat tenminste.

De volgende dag is weer rustig aan met een boek op schoot. Na de lunch gaan we toch weer even wandelen. We hadden de avond ervoor gehoord waar we de vliegende honden konden vinden en die wilden we nu opzoeken. Een kilometer of 4 van ons hotel vandaan hebben we ze gevonden. Bomen vol met van die hele grote vleermuizen. En een hoop lawaai. Met al dat geloop werken we wel goed aan de bierspenen..., spierbenen???, beenspieren!!! Onderweg zien we nog wat apen bij een huis. Als we ze bekijken zien we een schuldige blik. Die zijn duidelijk bezig om apekwaad, euh.. kattestreken??? neeee, apenstreken uit te halen.

Morgen verkassen we weer. We nemen in eerst de bus terug naar Bukittingi om daarvandaan gelijk de bus door naar de Harau Valley te nemen. Dat is een valley met diverse watervallen, jungle met zingende gibbons en we hebben een kamer gereserveerd bij de Echo Homestay. In de volgende blog lezen jullie dan wel hoe deze is bevallen.