Muizen in bed

De tijd vliegt voorbij. We zijn al ruim 5 maanden onderweg nu. Nog 4 weken slechts, en dan weer naar huis. Inmiddels zijn we net aangekomen in Maumere, in het Oosten van Flores. De afgelopen 4 dagen hebben we een beetje uitgerust in Woloara, een klein plaatsje vlakbij Moni en Gunung(=vulkaan) Kelimutu. Deze vulkaan is bekend vanwege de 3 meren die vanaf de top te bewonderen zijn met ieder een andere kleur. Daarbij veranderen de kleuren ook nog eens eens in de zoveel maanden. 2 van de 3 meren hadden, toen wij er waren, bijna de zelfde kleur. Het derde meer was een stuk donkerder.

In de nachten werden we opgeschikt door een hoop kippen op het terras. Althans, dat dachten we. Toen we s'avonds weer een kaarsje aan wilden steken, konden we de kaarsen nergens vinden. Na even zoeken bleken ze achter onder het bed te liggen vlakbij een gat waar de muizen of ratten, dat weten we niet, zich als het ware zowat in ons bed konden verschansen. En Esther zat s'nachts al te klagen over het geluid dat zo dichtbij leek. Nu weten we tenminste wat het was. Toen gingen we de eigenaar (Roberto van Palm hotel, leuke bungalows overigens! zie ook http://indonesieflores.com/) inlichten en zijn zoontje kwam meteen met een goede oplossing: We zetten de kat wel even in jullie kamer. Helaas was de kat in onze kamer te gestresst om de beestjes te kunnen vangen en wilde er alleen maar weer zo snel mogelijk vandoor.

Voor Moni en Kelimutu waren we een paar dagen in Ende. Geen bijzondere stad, maar leuk om gewoon even rond te lopen. De vulkaan Meja die bij Ende ligt was helaas de minst bijzondere die we tot dus ver hebben beklommen. Een dagje wandelen op het strand was verder wel genoeg in Ende. Hier een foto van 1 van de mannen uit een groepje dat zat te kaarten op het strand.

Als we nog verder terug gaan, gaan we naar Riung. Daar hebben we een dagje gesnorkeld tussen de eilandjes voor de kust en vanuit de boot vele duizenden vliegende honden gezien die de lucht zowat zwart kleurden. Echt een hele hoop. De tocht deden we samen met Daniel, Karl en Daniel zijn moeder uit Tsjechie.

Voor Riung waren we in Bajawa. Ook al een erg relaxed plaatsje. Hier deden we een 2-daagse trekking met overnachting in 1 van de traditionele dorpjes. Onze gids voor die dagen, Arnold, vertelde leuk over de dorpjes en hun gewoontes.

We houden het nu even kort verder. Maumere is voor nu slechts een tussenstop. Morgen gaan we namelijk door naar Larantuka en als het even kan direct door naar het eiland Lembata omdat er in het zuiden van dat eiland nog een dorpje is waar ze walvissen jagen met simpele speren. En dan niet voor commerciele doeleinden, maar gewoon om in hun eigen levensonderhoud te kunnen voorzien, en slechts enkele per jaar. Benieuwd of we nog iets mee kunnen maken, want in oktober is het echt het walvissenseizoen hier en dat is bijna.

Drakenjacht

Drakenjacht, dat klinkt alsof je in een of ander middeleeuws verhaal terecht gekomen bent waarbij de ridders de draken moeten verslaan om hun geliefde te redden omdat die door de draak wordt bewaakt. Of, zoals in vele fantasy boeken, om een schat te vinden. Vaak zijn die draken dan ook nog tot spreken in staat en hebben ze de mooiste groene, blauwe, gouden en zilveren kleuren en hebben ze vleugels. Ook Esther en ik zijn nu op drakenjacht geweest. Helaas niet zo romantisch als in al die voorgenoemde verhalen, maar gewoon met een fototoestel om plaatjes te schieten. Onze drakenjacht begint op Rinca en de dag erna op Komodo. We hebben voor 3 dagen een boot gehuurd, met bemanning, om ons naar deze eilanden toe te laten varen.

Rinca spotten we een stuk of 12 draken. Grote logge beesten met klauwen en dodelijke tanden. Ons is verteld dat 1 beet genoeg kan zijn om een waterbuffel te doden. Weliswaar is deze dan niet meteen dood, maar de vele bacterien op de tanden van de draak doen met een week of 2 dusdanige onstekingen ontstaan dat het met de buffel is gedaan. Behalve buffels eten ze ook herten, vogels en apen. Ons is ook verteld dat er wel eens een eigenwijze toerist verdwenen is op Rinca. Niet even aaien dus, zo'n draak. Voor wat onze draak betreft, gaat het om de Komodo varaan. Hiervan zouden er in totaal nog ongeveer 2500 in leven moeten zijn. Dit wonder van de evolutie is soms meer dan 3 meter lang en enkele ervan wegen tegen de 100 kilo.

De draken zijn traag. Ze zijn namelijk koudbloedig en pas als het zonnetje ze goed heeft opgewarmt kunnen ze zich enigszins fatsoenlijk bewegen. Ze staan op de eilanden Rinca en Komodo boven aan de voedsel keten. Alleen jonge draken hebben nog iets te vrezen van andere draken vanwege hun kannibalistische gedrag. Verder hoeven ze nergens bang voor te zijn.

Op Rinca lopen we met een gids die een lange stok heeft om de draken op afstand te houden voor het geval ze het in de bol krijgen om te dicht bij te komen.

Tijdens deze 3 dagen snorkelen we ook een hoop. We "jagen" ook nog op manta's, maar helaas vertonen deze zich niet aan ons. Desondanks zijn de koraalriffen die we al snorkelend bezoeken erg mooi en zwemmen er erg veel vissen in allerlei kleuren. Ook zien we volop zeesterren, zeeegels, inkvissen en spotten we nog een reuze schildpad die boven het koraal zwemt terwijl wij met onze masker en snorkel op de bodem af turen.

Even terug in de tijd. De vorige keer waren we gebleven op Gilli Trawanang vlakbij Lombok. Daar vandaan zijn we naar Mataram gegaan, bezoeken we het waterpaleis en de grootste tempel van Lombok, Pura Meru. De dag daarop met de bus naar Labuhan Lombok te gaan om de Ferry naar Sumbawa te nemen en daarna direct de bus door naar Sumbawa Besar, de grootste stad op Sumbawa. In Sumbawa Besar zien we 2 dagen lang geen enkele andere westerse toerist. De meeste toeristen nemen de boot langs de Noordkust van Sumbawa en zien weinig van het binnenland van dit eiland. Sumbawa Besar is best een leuk stadje. Het is vooral leuk om aan het einde van de middag langs alle eetkraampjes te lopen die je in het centrum van Sumbawa Besar volop ziet. Natuurlijk proberen we ook het een en ander te eten wat we niet kennen. En uiteraard doen we hier nog een dagje op de brommer. De eerste keer dat we ook aangehouden worden door de politie. Gelukkig heb ik een internationaal rijbewijs dat ik kan tonen. Niets aan de hand dus. Hij keek wel wat teleurgesteld, die politieman...

Vanuit Sumbawa Besar reizen we naar Dompu. Niet veel bijzonders, maar we slapen er toch een nachtje. We zeggen nog tegen elkaar, hier is s'avonds niets te doen, maar dan raken we met een vrouwtje bij een of ander eettentje in gesprek en daar zitten we toch nog met de hele familie te kletsen tot een uur of 10. Van die familie spreekt Yusna een beetje Engels en met mijn "Wat&Hoe taalgids Indonesisch" vermaken we ons uitstekend.

Daarna gaan we een paar dagen naar Lakey Beach, een strand vlakbij Hu'u aan de zuidkust van Sumbawa. Een heuse surfplek met aardig wat zongeblonde haren van de surfers die er hun kunsten vertonen in de Lakey pipe. Best een apart sfeertje zo, tussen al die surfers. Maar zelf surf ik niet. De golven hier zijn namelijk niet geschikt voor beginners. We zien aardig wat surfers met schrammen en wondjes omdat de golven ze tot vlakbij een of ander rif brengen.

Na een paar dagen strand willen we vanaf Hu'u met de bus naar Sape. In de lonely planet lezen we namelijk dat de ferry naar Flores om 8 uur s'ochtends gaat. Als we echter om half 3 s'middags in Sape aankomen en, gelukkig voordat we inchecken, even checken of de boot de volgende ochtend inderdaad wel om 8 uur gaat, zien we dat er de volgende dag geen boot gaat, maar dat de boot nog dezelfde dag om 4 uur s'middags zal vertrekken. We zijn dus gelijk maar door gegaan. Dus na eerst 7 uur bussen, gelijk nog maar even 7 uur op de ferry. Helaas vertrok de ferry met een hoop vertraging pas om 9 uur s'avonds. We komen dus om 4 uur s'nachts aan in Labuanbajo. Daar staan we dan met onze rugzakken. We proberen een paar hotels, maar helaas de recepties zijn gesloten. Dan vinden we gelukkig nog een restaurantje waar we een hapje eten. We besluiten om maar gewoon tot de volgende ochtend te wachten met het verder zoeken naar een slaapplaats en brengen de rest van de nacht door onder de open sterrenhemel alsof we een stel daklozen zijn. Helaas waren de volgende ochtend in eerste instantie de meeste hotels al volgeboekt en moesten we afwachten hoeveel andere mensen er die ochtend nog zouden uitchecken. Als we dan aan het einde van de ochtend toch een kamer weten te bemachtigen douchen we even. Die middag regelen we alvast de boot voor onze drakenjacht en s'avonds gaan we weer vroeg slapen om toch een beetje slaap in te halen zodat we nog een beetje uitgerust beginnen aan onze drakenjacht.

Inmiddels is die drakenjacht alweer verleden tijd. Nadat we na onze 3daagse boottrip nog 1 nachtje in Labuanbajo slapen zijn we vandaag met de bus naar Ruteng gegaan. Esther heeft helaas wat keelpijn en bijna geen stem meer over. Dus na een bezoekje aan de plaatselijke apotheek ligt Esther nu wat te slapen en zit ik even lekker mijn verhaaltje in te tikken en wat foto's te selecteren die ik erbij wil plaatsen.

Op onze planning voor de komende week staan de plaatsen Bajawa, Riung en Ende. En wat daarna komt zien we dan wel weer. Voor nu iedereen weer de groeten uit Flores.